به روایت تیتر:
کد خبر: 79
منتشر شده در: ۲۸ فروردین ۱۳۹۳ ساعت ۱۹:۳۴

چه کسی مسؤول جوراب پابرهنه هاست؟

به رفاه رساندن پابرهنه ها خصوصیت جمهوری اسلامی است! از بین عکسهای خبری که شانس عکس سال شدن را دارند…

به رفاه رساندن پابرهنه ها خصوصیت جمهوری اسلامی است!

از بین عکسهای خبری که شانس عکس سال شدن را دارند شاید دردناک ترین تصویری که از این عکسها همواره در ذهنها بماند عکس کودکی گرسنه با دنده های قابل شمارش که پشت به صحرای تف زده آفریقا در حال جان دادن است و کمی دورتر کرکسی که صبورانه منتظر تبدیل انسان به نان آشکارا کمین کرده است؛ سفره ای که همیشه خدا به دست سرمایه سالاران پهن بوده.
سرمایه داران بسیار عظیم جهان که از راه چپاول ملتها در تمام قاره های جهان و از راه به یغما بردن عزت و داراییهای خدادادی توده انسانها سالهاست که بر جهان سلطه دارند، هرگز در جهت رفع تبعیضها حرکت نکرده اند و تنها تحرکات خود ملتهای در بند بوده که در مقاطعی باعث به دست آمدن آزادیهایی شده است.
در نظامهای زرسالار که آشکارا تمایلات اشرافی گرایانه دارند، تمام فشار بر قاعده هرم هاشان قرار دارد و تفاوت قیمتها تنها منجر به ثروت اندوزی بیشتر و در نتیجه اعمال قدرت به دست آمده از راه انباشت سرمایه ها در سطوح جهانی شده است.

آنکس که قدرتش را از راه انباشت سرمایه و اعمال فشار ناشی از آن به دست آورده و در رأس هرم خودساخته اش نشسته، قطعا منافعش با قاعده هرم در تضاد و رودررویی است. بنابراین برای حفظ قدرت زرسالارانه اش باید پابرهنه ها پابرهنه بمانند تا همواره مانند یک تقدیر شوم این بار سنگین را به دوش داشته باشند.
از خاطر نمی برم کلام اولین پیشوای شیعیان جهان علی علیه السلام را که معتقد بود ثروت وقتی در یک جا انباشته می شود که از هزاران جای دیگر خارج شده باشد. یعنی اینکه باید میلیونها نفر نان سفره شان را از دست بدهند تا تبدیل به خاویار سفره سرمایه سالاران شود. اسلام این را نمی خواهد و اگر چه مخالفتی با رفاه در حد شایستگی افراد ندارد، ولی با روشهای تبعیض آلود به صورتی عیان و ستودنی مخالف است.

ابوذر غفاری رحمت الله علیه که از اولین بنیانگذاران اسلام انقلابی مبتنی بر آگاهی سیاسی الهی بود، در شام اموی، پابرهنگان آن سامان را بر علیه معاویه شوراند و آنها را تا بالای سر بیت المال برد تا نشانشان دهد که اگر آنها گرسنه اند و لباسی بر تن ندارند از بی پولی دولت نیست بلکه از اشتهای دولتمردان است که در نظام سرمایه سالارشان قدرت را تنها در انباشت سرمایه های عظیم می بینند و به قول ابن زیاد در دیالوگی که میرباقری در دهان او گذاشته بود، طلا هم معجزه های خودش را دارد.

امام خمینی در دکترین ولایت فقیه خود که در سالهای اول تبعیدشان به عراق و شهر نجف به صورت سلسله سخنرانی و نطق بیان کرده می گوید: “[اسلام ستیزان] مهلت نمی دهند تا اسلام آن فکری را که برای فقرا کرده عملی کند. اسلام مشکل فقر را حل کرده و در رأس برنامه خود قرار داده است.”
آیه شصت سوره توبه نیز صراحت دارد که: “انما الصدقات للفقراء”… و در واقع وجوهات شرعی خوبی در اسلام به فقرا اختصاص داده شده. اسلام توجه کرده که باید اول کار فقرا را اصلاح کرد و اوضاع بیچاره ها را اصلاح نمود. لیکن اراده ای جهانی که حیاتشان به پابرهنگی میلیونها انسان در سراسر دنیا وابسته است، نمی گذارند عملی بشود.

مولای متقیان علی بن ابی طالب علیه السلام در حدیث مبسوطی اشاراتی دارد مبنی بر اینکه اگر برای پدران شما پیشامدی کند، یا خدای ناخواسته کسی به پدرتان بی احترامی کند ناراحت می شوید، داد می زنید؛ و این در حالی است که جلوی چشمان شما عهدهای الهی را می شکنند، اسلام را هتک می کنند و صدایتان در نمی آید؛ حتی قلبا نیز ناراحت نمی شوید. اصولا اگر نارحتی در کار بود صداها بلند می شد. کوران، لالان و زمینگیران از بین می روند و کسی به فکر آنها نیست. کسی در فکر ملتهای بیچاره پابرهنه نیست.

امام خمینی رضوان الله رسیدگی به امور فقرا و به رفاه رساندن آنها را از فوری ترین اهداف اولیه حکومت اسلامی می داند و رهبر معظم انقلاب نیز همواره رفاه پابرهنه ها را گوشزد کرده و می کند. یکسال پس از رحلت امام خمینی رضوان الله تعالی، در پیام رهبر انقلاب به مناسبت این رحلت جانگداز، در بند سه اولویتهای اصلی انقلاب می نویسند: “فوری ترین هدف تشکیل نظام اسلامی، استقرار عدالت اجتماعی و قسط اسلامی است. قیام پیامبران خدا و نزول کتاب و میزان الهی برای همین بود که مردم از فشار ظلم و تبعیض و تحمیل نجات یافته، در سایه قسط و عدل زندگی کنند و در پرتو آن نظام عادلانه به کمالات انسانی نائل آیند. دعوت به نظام اسلامی، منهای اعتقادی راسخ و عملی پیگیر در راه عدالت اجتماعی، دعوتی ناقص، بلکه غلط و دروغ است و هر نظامی هر چند با آرایش اسلامی، اگر تأمین قسط و عدل و نجات ضعفا و محرومین در سرلوحه برنامه های آن نباشد، غیراسلامی و منافقانه است. و از همین جاست که ادعای سلاطین و حکامی که با داعیه مسلمانی و شعار پیروی از قرآن، راه دیگر جباران را پیموده و فاصله فقیر و غنی را بیشتر کرده و خود در صف اغنیا قرار گرفته و از درد فقرا و پابرهنگان غافل مانده اند، چه در تاریخ و چه در زمان حاضر، همواره از سوی هوشمندان آشنا به معارف قرآن و اسلام مردود شناخته شده است.”

در ادامه این پیام چنین آمده است که: “در نظام اسلامی باید همه افراد جامعه، در برابر قانون و در استفاده از امکانات خداداد میهن اسلامی، یکسان و در بهره مندی از مواهب حیات، متعادل باشند. هیچ صاحب قدرتی قادر به زورگویی نباشد و هیچ کس نتواند بر خلاف قانون، میل و اراده خود را بر دیگران تحمیل کند. طبقات محروم و پابرهنگان جامعه، مورد عنایت خاص حکومت باشند و رفع محرومیت و دفاع از آنان در برابر قدرتمندان، وظیفه بزرگ دولت و دستگاه قضایی محسوب شود. هیچکس به خاطر تمکن مالی قدرت آن را نیابد که در امور سیاسی کشور و در مدیریت جامعه دخالت و نفوذ کند و هیچ تدبیر و حرکتی در جامعه، به افزایش شکاف میان فقرا و اغنیا نیانجامد. پابرهنگان، حکومت اسلامی را پشتیبان و حامی خود حس کنند و برنامه های آن را در جهت رفاه و رفع محرومیت خود بیابند.”

در قسمت پایانی از این بند که در اولین سالگرد رحلت امام تنظیم شده، رهبر انقلاب تأکید می کند: “امام بزرگوار ما این را [رفاه پابرهنه ها را] یکی از اساسی ترین مسایل جمهوری اسلامی دانسته و قوی ترین بیانات را در اینباره ایراد فرموده اند و این خصوصیت غیرقابل تفکیک جمهوری اسلامی است. هیچ حایلی نباید بتواند مسؤولین نظام و مدیران بخشهای مختلف آن را از این هدف اساسی غافل کند. پابرهنگان و کوخ نشینان و اکثریت مردم ما که بر اثر سیاستهای خائنانه و خانه برانداز رژیم ستم شاهی، در فقر و محرومیت به سر می برند، همواره صادق ترین و با اخلاص ترین یاوران این انقلاب و نظام بوده اند و هستند و نظام اسلامی “باید” رفع محرومیت از آنان را در صدر برنامه های سازنده خود قرار دهد.”

ساده است که گاهی با نشان دادن عکسی از یک پابرهنه که در چندشی بزرگ گرفتار آمده قلبی را جریحه دار کنیم ولی کار بنیادین کردن، عمل به دانسته هاست و اگر دانستیم که چرا هنوز و هنوز در سراسر جهان پابرهنگی از بین نرفته و وجود دارد باید بدانیم که قلم را به سوی چه کسی نشانه برویم.