به روایت تیتر:
کد خبر: 509
منتشر شده در: ۴ خرداد ۱۳۹۳ ساعت ۰۰:۴۸

نقص زیرساخت، علت العلل عقب ماندگی استان ایلام

ایلامی ها – استان ایلام استانی است با پتانسیلهایی بسیار بالا که اولین آن منابع نفتی و گازی است که…

ایلامی ها – استان ایلام استانی است با پتانسیلهایی بسیار بالا که اولین آن منابع نفتی و گازی است که خیلی از مناطق و استانهای کشور از وجود آن بی بهره اند. کشاورزی و دامپروری، منابع معدنی، مرز سیاحتی و زیارتی عتبات عالیات و گردشگری دفاع مقدس و راهیان نور و بسیاری از استعدادهای دیگر از امکانات خوب استان ایلام است. باید چنین پتانسیلهای بالایی تحت یک مدیریت خوب و کارآمد برای منتفع شدن عموم جامعه مورد استفاده قرار بگیرند و علی رغم اینکه زحمات زیادی هم تا کنون در استان صورت گرفته به نظر هنوز جای کار زیادی دارد.

در این میان اما بن بست جغرافیایی استان ایلام یکی از مهم ترین چالشهای فراروی توسعه استان است؛ درواقع مهمترین چالشی که استان پیش روی خود دارد این است که در یک بن بست جغرافیایی گرفتار آمده و ما باید، همه با هم، بتوانیم استان ایلام را از این بن بست بیرون بکشیم. یعنی آن نقطه ای که باید همگرایی در آن جا صورت بگیرد همین تاکید همگانی بر خروج استان از بن بست جغرافیایی است. در این میان آنچه بیش از همه اهمیت دارد مدیریت بومی و رعایت شایسته سالاری در قبال بسیاری از ایده های مطرح شده توسط نخبگان و اساتید ایلامی ست.

یکی از این ایده های مطرح شده توسط مهندسین ایلامی، این است که بتوانیم یک راه مواصلاتی خوب به خارج از استان از منطقه کرمانشاه داشته باشیم. چنین ایده ای را باید پرورش داده و برای آن سرمایه گذار جذب نمود تا دارای توجیه باشد. اما در پرورش چنین ایده هایی اولین پرسش این است که آیا چنین طرحی بازگشت سرمایه خواهد داشت که کسی به عنوان سرمایه گذار بتواند به چنین طرح هایی جذب شود؟ پاسخ صد در صد مثبت است.

بزرگراه پردیس که در شرق تهران توسط یک شرکت خصوصی ایرانی ساخته شد شاهدی است بر این مدعا. بزرگراهی قوی و استاندارد که برای بازگشت سرمایه اش توسط شرکت خصوصی سازنده اش، از وسائل نقلیه ای که مسیر بزرگراه را برای تردد خویش انتخاب می کنند عوارض گرفته می شود. در توجیه چنین طرحی برای ایلام شاید اینطور به نظر بیاید که برای عوارض گرفتن، ترافیک استان به اندازه تهران سنگین نیست که به سود باشد. پاسخ این است: ما در استان ترافیک بالا نداریم، چرا که جاده خوبی نداریم و اگر داشته باشیم قطعا این پتانسیل وجود دارد که استانهای همجوار و سایر هموطنان برای رفتن به عتبات عالیات مسیر زمینی را انتخاب نمایند.

باید اثرات کوتاه مدت و بلند مدت اجرای چنین طرحهای زیرساختی مهمی را در نظر داشت و دانست که اجرا و اتمام چنین طرحهایی در کوتاه مدت برای چند هزار نفر در چند سال شغل ایجاد می کند و در درازمدت نیز با داشتن چنین زیرساختهایی تولید در استان منطقی شده و در مرحله بعد کارگاهها صنعتی می شوند و این کارگاهها به صورت دائمی اشتغالزایی خواهند کرد.

دولت محترم تدبیر و امید که بر توسعه و تجهیز و بهینه سازی حمل و نقل ریلی کشور تاکید ویژه دارد نباید از احداث راه آهن ایلام غافل شود و حال که اولویت در کامل تر کردن طرح های کامل تر قرار داده شده، نباید از کوهستانی بودن استان برای احداث راه آهن واهمه داشته باشند و خط ریلی به تمام استان ایلام کشیده شود. بعضاً شنیده می شد که راه آهن در ایلام توجیه ندارد در حالی که در کشورهای کوهستانی اروپای شمالی شاهد راه آهنهای خوب و حتی سریع السیری هستیم که کاملاً هم توجیه دارند. بنابراین اگر قرار است به خاطر منافع ملی و توجیه اقتصادی در وضعیت فعلی، احداث راه آهن ایلام به تعویق بیفتد انتظار داریم ناوگان ریلی استان بیشتر از حجم پیش بینی شده کنونی در نظر گرفته شود و تنها به ۸۰ کیلومتر و کمتر و بیشتر وعده داده شده بسنده نشود و تمام شهرستانها به شبکه راه آهن سراسری متصل گردد. این مهم علاوه بر افزایش رفاه و توسعه استان در صنعت گردشگری ایلام باعث رونق و تولید ثروت خواهد شد.

هزینه احداث و راه اندازی چنین طرحهایی توسط دولت از یکسو و بخش خصوصی و سرمایه گذار از سوی دیگر تامین می شود و این امور باید توسط متخصصین ماهر در چانه زنی و انعقاد قراردادهای بین المللی پیگیری و اجرا شود. اگر بتوانیم، همه با هم، به نواقص زیرساختی استان و خصوصا بخش راهسازی تکانی بدهیم، در بسیاری از حوزه های دارای پتانسیل، ایلام بسیار تغییر خواهد کرد.

منابع نفت و گاز استان نیز که یکی دیگر از پتانسیلهای اصلی استان است از فقدان زیرساخت مناسب رنج می برد. با مقایسه توسعه صنعت نفت و گاز در استان ایلام و تجربیات و مشاهدات اهل فن در منطقه نفت خیز عسلویه، جایی که روزی تبعیدگاه طاغوت بوده، پی می بریم که ایلام در حداقل های توسعه از محل این موهبت خدادادی در حد تقریبا صفر قرار دارد، حال آنکه ساکنان عسلویه بر اثر توسعه منابع نفت و گاز در شمار یکی از متمول ترین مردمان ایران قرار گرفته اند.

اساسی ترین نکته این مجال، این سطور است: استان ایلام تا کنون آنطور که باید و شاید و در سند چشم انداز ایران ۱۴۰۴ پیش بینی شده پیشرفت نکرده است و البته تا سال ۱۴۰۴ نیز سالهای زیادی نمانده است. اگر در اینترنت جستجو کنید مصوبات زیادی را از سفرهای استانی دولتهای احمدی نژاد و سفر اخیر روحانی خواهید یافت که تماماً در حوزه توسعه و ایجاد زیرساختها در ایلام است و این نکته حکایت از فقر شدید زیرساختی استان دارد. اگر آنها را روی نمودار ببریم متوجه فاصله مان با سند چشم انداز خواهیم شد.

برخی از موارد زیرساختی به شرح زیر است: سیستم آب و فاضلاب، سیستم آبیاری زهکشی، انتقال آب، سد، نیروگاه، راه آهن، بزرگراه، فرودگاه و زیرساختهای گردشگری مذهبی و غیره از دیگر مواردی است که در مصوبات دولتها آمده و بعضاً در آن گفته شده که بایستی از منابع خارجی استفاده شود؛ توصیه ای که در حال حاضر کار خاصی درباره اش انجام نشده… البته برای چانه زنی در این موارد نیاز به تخصص خاصی است که البته همه کس آن را ندارد و صرف تجربه سیاسی در آن به کار نمی آید.

بایستی فارغ از تمام جهت گیری های سیاسی و جناحی و قبیله ای، با همگرایی برآمده از ایمان به امداد خدا و با تکیه بر اراده مردم همه با هم بتوانیم از منابع استان به نفع استان و درست استفاده کنیم. در نظر داشته باشیم که مردم این استان امتحان خود را در سخت ترین آزمونهای انقلاب اسلامی پس داده اند و کارگزاران سیاسی و نمایندگان ملت و دولت این را مدنظر قرار دهند که مباحث سیاسی و جناحی دردی از مردم ایلام دوا نمی کند و علت العلل عقب ماندگی استان ایلام که همان ضعف عمده زیرساختی است نیازمند رسیدگی فوتی و فوری است و چانه زنیهاس سیاسی باید در این راستا به خدمت گرفته شوند. بی گمان چنین مسیری در چنین زمانی بیشتر برای مردم سودآور است.

Share on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestDigg thisShare on StumbleUponFlattr the authorEmail this to someoneShare on RedditShare on TumblrBuffer this pageShare on Google+Tweet about this on Twitter
Print Friendly