به روایت تیتر:
کد خبر: 3772
منتشر شده در: ۱۶ تیر ۱۳۹۶ ساعت ۰۸:۵۲

به نام قلم/ نوشتن، رسالت قلم است

ایلامی‌ها – سعاد سودانی زاده: تقدس قلم برای آنها که می نویسند و آنها که نمی نویسند همچنان باقی است. برای آنها که قلم را کنار گذاشته اند وحرفهایشان در گلو بغضی شده،قلم مقدس ترین واژه است.

سعاد سودانی زاده / به مناسبت روز قلم:

قلم واسطه ای بین تفکرات ما و کاغذ است، می گویم، او می نویسد. می اندیشم، او می نویسد.فریاد می کشم، او می نویسد.

رسالت قلم نوشتن است پس باز می نویسد و خواهد نوشت.
می نویسد تاریخی را که ما در آن نبودیم، زندگانی هایی را می نویسد که زیر خروار ها خاک مدفون شده اند.
با خواندن نوشته ها گذشته ها جان می گیرند و خواهیم خواند که چگونه زیسته اند .گویی با آنها زندگی کرده ایم. همواره نگاشته اند، علومی را که حاصل اندیشه ، اندیشه مردان، و اندیش زنان عالم بوده است.
عرصه جولانگاه قلم همواره نمایشگاه توانمندی های اندیشمندان است و در منظر قرآن ارتباط آسمان و زمین با لوح و قلم بود.
اگر قرآن به قلم سوگند یاد کرده و آن را وسیله ای برای مایسطرون قلمداد کرده است، تعبیر مقدس کتابت را برای آنسان ها کامل کرده که ما بدانیم که باید نوشت هرآنچه قابل نوشتن است و پاک و مقدس است نگارش .ما که پیام الهی از قلم آموختیم. 

 واژه قلم همواره در دایره لغات بوده است
از اعصار گذشته تا به حال قلم از بعد ظاهری تغییر بسیاری کرده است، مدادها و خودکارها جای خود را به کیبورد ها دادند، به برگه های چاپ شده و انگشت های کلمه روی تاچ السی دی ها به کلمات، جان بخشیدند، اما واژه قلم هرگز نتوانست از دایره لغت ما خارج شود.
باز هنگامی که صفحه نگارش wordکامپیوتر را باز می شود در خواست می کند که قلمت را انتخاب کن، و باز با گردشی در تکنولوژی به قلم می رسیم.
قلم واژه ای که جزو نخستین نیازهای بشری بوده است نیاز به نگارش دردها و رنج ها، شادی ها و غم ها، قرار ها و بیقراری ها.
قلمی که گاه می توان به تقدسش سوگند خورد و کنار قرآن قرارش داد.

 تقدس قلم
سوگند خداوند در قرآن به نام قلم، گویاترین شاهد بر شرافت و قداست آن است: «ن وَ القَلَمِ وَ ما یَسطُرُونَ؛ سوگند به قلم و آنچه نویسند.»
در جایی که خداوند، صاحب هستی به آفریده ای از آفریده های خود قسم یاد می کند، بشر در چه جایگاهی می تواند از ارج و منزلت آن سخن براند.
در نخستین ارتباط وحیانی رسول خدا صلی الله علیه و آله با مبدأ هستی در غار حرا، سخن از قلم به میان می آید، تا جایی که خداوند خود را این گونه معرفی می کند: «الذی عَلمَ بِالقَلَمِ؛ آن که با قلم آموخت.»
با سیری در زندگی پیامبر و امامان علیهم السلام می توان توجه و اهتمام عملی به نوشتن را از متن سیره آنان دریافت. این قدرشناسی به حدی بود که گاه موجب آزادی اسیران کفار می گشت. در صدر اسلام، پس از پایان برخی جنگ ها، پیامبر دستور می فرمود اسیرانی که به ده نفر از مسلمانان خواندن و نوشتن بیاموزند، آزاد شوند. این عمل در جامعه محروم از تمدن آن دوره، زیباترین و مؤثرترین پیام برای ارج نهادن به جایگاه قلم و علم بوده و هست.
قلمی که با جوهر سیاهش، سپیدی ها را به تصویر می کشد و گاه این قلم پای معامعله هایی را تایید می کند و گاه صاحب قلم را می فروشد، حال بین دو راهی قلم و قلم، به کدام قلم سوگند خورده شده و مقدس شده است؟
تقدس مخصوص قلمی است که برای معامله دین با دنیا ننوشته است، قلمی که به فرهنگ نباخته و ایمان را به حراج نگذاشته و دلال معرفت است، نه دلال رشوه، نه دلال عشوه.
قلمی که می نویسد، برای انکه به رسالت خود ایمان دارد، می شود به احترامش برخاست و درود فرستاد، قلم هایی که نوشته اند ‘بوف کور’ را و زخم هایی که مثل خوره روح آدمی را در انزوا می خورد. 
آری ، هنوز به تقدس قلم ایمانی هست که از’ نامه ها’ی ریرا بداند که اول انسان است، بعد هم اندکی شاعر. 
هنوز’ تا رهایی’ قلم ، صحرا صحرا، ‘آبی و حاکستری وسیاه ‘است.
این ‘سیاه مشق’ مشقی است که تکلیف هر شب قلم های بیدار است. که بنویسند، بنویسند و بنویسند.

چهاردهم تیرماه در تقویم کشور به عنوان روز قلم نامگذاری شده است، نامگذاری این روز به نام قلم، ریشه درتاریخ کهن ایران دارد.

در باستان، این روز را روز تیر – عطارد – می نامند، از طرفی سیاره تیر یا همان عطارد، در فرهنگ ادب پارسی، کاتب و نویسنده ستارگان است.
به همین مناسبت این روز را روز نویسندگان می دانستند و گرامی می داشتند.
به پیشنهاد انجمن قلم ایران و تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی، این روز در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران به ثبت رسیده است.

Share on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestDigg thisShare on StumbleUponFlattr the authorEmail this to someoneShare on RedditShare on TumblrBuffer this pageShare on Google+Tweet about this on Twitter