به روایت تیتر:
کد خبر: 281
منتشر شده در: ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۳ ساعت ۱۴:۵۸

زنان عرصه کار ایلام را “باور” کنیم که می توانند

صغری حیدری -همسر شهید و (کارآفرین برتر کشور): از قاب عکسی که روبان سیاهی خورده تا قابهایی با روبان قرمز،…

صغری حیدری -همسر شهید و (کارآفرین برتر کشور): از قاب عکسی که روبان سیاهی خورده تا قابهایی با روبان قرمز، تصاویر مختلفی از زنان ایلام بر دیوارها وجود دارد. از زنانی که در بن بستی عاطفی و اجتماعی به حقوق و توانایی خود ایمان ندارند و دست به خودکشی و خودسوزی می زنند تا زنانی که پا بر همه ناملایمات و تبعیضها کوفته و در پروسه ای طولانی با دست خالی از نقدینگی و پشتیبانی، خود را به تمام ایران ثابت کرده و بیشتر از جامعه مردان با رییس جمهورها عکس دارند. این است اختلاف بین زنها در ایلام. به راستی چرا چنین اختلافی وجود دارد و ما اگر مرد هستیم در کجای ماجرا قرار داریم و اگر زن هستیم چقدر شامل حال ما می شود؟

صغری حیدری، کارآفرین برتر کشور
صغری حیدری، کارآفرین برتر کشور

پای صحبتهای بسیاری از زنان که می نشینی، متوجه می شوی که هرگز به تعداد تندیسهایی که از آنها تقدیر بعمل آمده هرگز به آنها مجال و اجازه نداده اند که به همان اندازه موفقیتشان، در چرخه کار و تولید و اشتغال استان سهم داشته باشند. از هر کدام که بپرسی می گوید به خاطر این است که او یک زن است.

مهم ترین ایراد و اجحافی که در ایلام نسبت به بانوان وجود دارد این نکته است که کسی زنان را باور ندارد. اگر مشغول به هر کاری شوند و هر موفقیتی که به دست آورند هرگز دیده نمی شوند. بسیاری از خانمهایی هم که در اداره مشغول به خدمت هستند همواره تحت فشار شوهر، خانواده شوهر و نگاه جامعه اند و بسیاری را که من می شناسم به خاطر بر هم نخوردن زندگی، هر روز ساعت چهار و پنج صبح بیدار می شوند، ناهار می پزند و تمیزی می کنند تا مبادا گزکی دست مردسالاران بدهند.

حقوق و درآمد زنان شاغل یکی دیگر از مشکلات آنهاست چرا که این استقلال اقتصادی اغلب با عکس العمل منفی مردان مواجه شده و علاوه بر جدایی عاطفی، به اصطلاح کیسه زن و شوهر را در تمام زندگی از هم جدا می کند. در ایلام بسیاری از زنان میزان درآمد شوهران را نمی دانند ولی باید درباره درآمدی که دارند جواب پس بدهند. شوهران در چنین مواردی اغلب زنان را در زندگی مشترک رها می کنند.

یکی از سیاستهای اشتغالزا و حمایتی دولتهای نهم و دهم این بود که برای رونق مشاغل خانگی وامهای خوداشتغالی به زنان پرداخت شود که علی رغم نقطه قوتهای خوبی که در این سیاستگذاری وجود داشت ولی متأسفانه پول مشاغل خانگی در عمل تبدیل به پراید برای مردان یا طلا و جواهر برای زنان شد؛ البته فقط زیبایی اش مال آنها شد و ارزش مالی اش همچنان در جیب مردان است. مهریه هم که دیگر هیچ.
از زمان شهادت همسرم تا کنون همواره درد بانوان خاموش مظلومی را که خودسرپرست می باشند و یا شغلی ندارند به خوبی احساس می کنم و همواره به زنانی می اندیشم که زندگی مشترک دردناکی را که دچار طلاق عاطفی شده تنها به این دلیل ترک نمی کنند که از خودسرپرستی و تنهایی می ترسند.

گویی در این سالها که مسائل اقتصادی بر همه چیز سایه افکنده مسائل حقوق زنان کمتر پیگیری می شود و متأسفانه حتی در صحبتهای نامزدهای رییس جمهوری صحبت چندانی درباره حقوق زنان نمی شود چه برسد به استانی مثل ایلام که زنها اجازه حضور و موفقیت را کمتر دارند. لذا این انتظار وجود دارد که بعد از سالها بی تفاوتی روی این مسأله کار شود که چطور می توانیم زنان استان را از روستاهای دورافتاده تا شهرهای شلوغش با حقوق و وظایفشان آشنا کنیم.
حالا که بسیاری از زنان ایلام بر اساس ضعفهای آموزش عمومی با حقوق خود آشنا نیستند باید نمایندگان مجلس و شوراها که با این حقوق آشنا هستند کار آنها را راه بیاندازند و اساسا در یک نظام پاسخگویی خوب فقط ارباب رجوع نیست که باید دنبال کارش به ادارات بیاید، بلکه باید دولت و حاکمیت هم خودش دنبال موضوع بیاید. انتظار زنان از نمایندگان مجلس و نخبگان دولتی و غیر دولتی استان این است که موضوع زنان را مخصوصا در شهرهای جامانده ای مثل ایلام مطالبه کنند.

از مظلوم ترین اقشار بانوان خیل عظیم زنان خانه داری است که مادر بودن و استواری اساس خانواده را انتخاب کرده اند و صبورانه بخش بزرگی از بار سنگین زندگی را بر دوش خود تحمل می کنند. انتظارم این است که مجموعه حاکمیت دنبال حقوق تا کنون از دست رفته زنان خانه دار باشد و وضعیت زنان خانه دار را سامان ببخشند.

تلاش برای محکم کردن پایه های خانواده و تلاش برای آموزش بی حب و بغض حقوق متقابل زن و مرد را باید مانند مباحث توسعه و بیکاری و تورم همواره مدنظر قرار بدهیم. با حمایت از زنان خانه دار در مجلس رغبت بانوان به خانه داری و تربیت فرزند و تدبیر زندگی بیشتر می شود و با داشتن خانواده های مستحکم شهری پابرجا و آینده ای روشن را خواهیم داشت.

زنان بی سرپرست علاوه بر وظیفه سنگین مادری باید تمام تلاش خود را برای شبیه پدر بودن نیز به کار بگیرد و به جز این بار سنگین تنهایی نباید مشکل معیشتی دردناک داشته باشند. نمایندگان مجلس باید درباره طرحهای حمایتی از زنان خودسرپرست و بدسرپرست از هرگونه اطلاع رسانی به ملت ایران و کمک به این زنان دریغ نکنند که هر چه برای این قشر زحمتکش انجام دهند از دید خدا پنهان نمی ماند.

خلاصه اینکه خواهران خود را در استان عزیزمان ایلام باور کنید که با همین باور ضامن موفقیت آنها در زندگی و کار خواهید شد.

4 پاسخ به “زنان عرصه کار ایلام را “باور” کنیم که می توانند”

  1. ایمان و باور ما در ابتدای هر مسوولیت دشواری تنها عاملی است که موفقیت نهایی مان را تضمین می کند.ویلیام جیمز

  2. و פֿــבایـــے בر ایـن نـزבیــڪےو بـنــבه اے בورتـر از בور و یـک سـیـب سـرنـوشـت سـاز و حـال مـن و ایـن زمـیـن مـن و کـولــہ بـارے از گـنـاه ، بـا פֿــבایــے בر ایـن نـزבیـڪـےو چـشـمـان گـریـان مـن بـہ سـوے آسـمـاטּ…و دلــے شــڪسـتــہ از زندگــے…و حـال من…بـنـבه اے… בورتر از בور בر בنـیـاے פֿــویـش…بـا פֿــدایــے בر ایـن نـزבیــڪے (!)

  3. برای پیشرفت باید نورچشمی باشی توی اداره ها… زن و مردش هم فرقی نداره… سفارشت بکنن کوه هم جابجا می کنی به خدا