به روایت تیتر:
کد خبر: 1124
منتشر شده در: ۵ مرداد ۱۳۹۳ ساعت ۱۶:۱۰

هر که را خوی در تلویزیون ایلام

پایگاه خبری تحلیلی ایلامی ها – محتوا و فیلمنامه‌ی سطحی سریال مناسبتی(!) “هر که را خوی” به کنار، تولیدکنندگان پنداشته اند که با کاراکترهای کج و کوله و ناقص می توانند ماجرایی طنز(شما بخوانید هزل) از بطن زندگی ایلامی ها روایت کنند.

پایگاه خبری تحلیلی ایلامی ها – سالهاست شبکه استانی ایلام اقدام به پخش برنامه‌های ویژه‌ی ماه مبارک رمضان می‌کند. برنامه‌هایی با یک قالب تکراری که هرسال بدون هیچ تغییر محسوسی به خورد مخاطب داده می‌شود.

سال‌های پیش این شبکه، بازپخش سریال‌های مناسبتی شبکه تهران را درچارت برنامه‌های ماه رمضان خود گنجانده بود اما با ورود دستگاه های دیجیتال و مجهز شدن شبکه‌های خانگی به همه‌ی کانال‌های موجود، عوامل برنامه سعی در تولید سریال‌های مناسبتی با محوریت مسائل بومی نمودند و کارهایی را ارائه دادند که گاهی با استقبال مخاطب عام مواجه شد. سریالی مانند “برا و به ش” که با بهره‌گیری از تیکه‌های ظریف زبان کوردی و انصافأ بازی روان بازیگرانش توانست اقبال عمومی را بدست آورد تا جایی که باز پخش آن هم پر بیننده بود.

ما را به رندی افسانه کردند!
ما را به رندی افسانه کردند!

سریال تولید امسال شبکه ایلام با عنوان “هه‌ر که‌را خوه‌ی” به کارگردانی “روح الله اکبری” کلید خورد که در ابتدای پخش، رسم الخط غلط آن بیننده را مجبور می‌کرد دوباره و چند باره عنوان سریال را مرور کند!

در واقع نگارش لفظ کوردی با رسم‌الخط فارسی مخاطب را در تلفظ نام سریال به اشتباه می‌اندازد: “هرکه را خوی”.

اگر از محتوا و فیلمنامه‌ی سطحی این سریال مناسبتی گذر شود، سریال را فاقد افت و خیز مناسب می‌یابیم که پردازش ضعیف شخصیت‌ها همراه با دیالوگ‌هایی آبکی و پیش پا افتاده حوصله‌ی مخاطب را سر می‌برد، تا جاییکه مجاب کردن مخاطب برای همراهی با سریال تا انتها کار ساده‌ای به نظر نمی‌رسد و پیش‌بینی قسمت‌های پایانی سریال دور از انتظار نیست. ناگفته نماند گویش کوردی و لباس تقریبأ محلی بازیگران نقطه عطفی است در جذب مخاطبان میانسال و حتی با رده سنی بالا که از بینندگان پای ثابت این سریال به حساب می‌آیند.

فارغ از این دست سریال‌ها، همه ساله شاهد برنامه‌ای خاص هستیم که هر روز عصر حوالی ساعت ۲۰ به وقت محلی از شبکه استانی ایلام به طور زنده پخش می‌شود و تا دقایقی پیش از اذان مغرب ادامه دارد که در آن سعی شده متناسب با ماه مبارک رمضان به موضوعات مذهبی پرداخته شود. برنامه‌ای با محوریت مجری‌ها که مهمانان مختلفی را از هر طیف و صنفی دعوت می‌کنند و مدعوین با وجهه‌ای خاص در برنامه حضور پیدا می‌کنند. مجری عمومأ با پرسش و پاسخ برنامه را پیش می‌برد و بی‌توجه به پاسخی که مهمان برنامه می‌دهد، سوال بعدی را مطرح می‌کند که گاهی این سوال های آماده و از پیش تعیین شده توی ذوق مخاطب می‌زند.

ویژه برنامه‌ی امسال شبکه استانی با عنوان “روژیه‌ تی” به روی آنتن رفته و چند قسمتی تا پایان آن باقی نمانده است.

مجری با برگه‌ی سوالات روبروی میهمانان می‌نشیند و با لبخندی بر لب سوالات را مرور می‌کند، سوالاتی کلیشه‌ای که بدون در نظر گرفتن سن و جنسیت و پیشه‌ی مهمانان در هر برنامه تکرار می‌شوند. گاه مهمان برنامه تقاضا میکند نکته‌ای را عنوان کند، اما مجری وسط حرف مهمان می‌دود که وقت رو به اتمام است و در همان لحظه آخرین سوال لیست سوالات را می‌پرسد تا مبادا برنامه از قالب تکرار بیرون آید!

گویی سعی دارد بدون هیچ گونه چالش و افت و خیزی ریتم آرام و کش‌دار برنامه را حفظ کند.

انتخاب سوالات هم در نوع خود جالب است که یا مخاطب بی برو برگرد پاسخ آن را پیش‌بینی می‌کند و یا هیچ گونه پاسخی برای آن نمی‌یابد.

به عنوان مثال از زوجی که به برنامه دعوت شده‌اند پرسیده می‌شود که آیا از زندگی با ایشان راضی هستید؟ و مخاطب به غیر از جواب مثبت هیچ انتظار دیگری از میهمان مقابل دوربین ندارد.

و دسته ی دوم سوالات، سوالاتی هستند که حس و حال میهمان را جویا می‌شوند که البته گاهی پاسخش دشوار می‌شود: “از اینکه پدرت نابیناست چه حسی داری؟” و مخاطب می‌ماند که دختر بچه‌ی باید چه پاسخی بدهد!

حال،این برنامه درحالی به پایان خود نزدیک می‌شود که هیچ مخاطبی دلتنگ پخش آن نخواهد شد.

شایسته است سازندگان چنین برنامه‌هایی با شناخت ذائقه ی مخاطبان از این قالب تکراری فاصله بگیرند تابرنامه‌هایی در خور مخاطب ایلامی به روی آنتن ببرند.

نویسنده: ستایش‌الزهرا ابراهیمی، کارشناس‌ارشد علوم ارتباطات

منبع: ایسنا

Share on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestDigg thisShare on StumbleUponFlattr the authorEmail this to someoneShare on RedditShare on TumblrBuffer this pageShare on Google+Tweet about this on Twitter