به روایت تیتر:
کد خبر: 1027
منتشر شده در: ۳۱ تیر ۱۳۹۳ ساعت ۱۴:۴۹

فقط کمی، استانداردم آرزوست!

پایگاه خبری تحلیلی ایلامی ها – اختصاص فضای سبز برای هر ایرانی با استانداردها و معیارهای جهانی مطابقت ندارد و در استانهای محرومی مثل ایلام، این فقدان و فاصله ها بسیار بیشتر است.

پایگاه خبری تحلیلی ایلامی ها – شاید بیشتر ما بدانیم که اختصاص فضای سبز برای هر ایرانی تا چه اندازه با استانداردها و معیارهای جهانی مطابقت ندارد و در استانهای محرومی مثل ایلام، این فقدان و عدم تطبیق به مراتب بالاتر و فاصله ها بسیار بیشتر است؛ اما استفاده از پتانسیل های موجود و اختصاص بهینه سرمایه و زمان در این عرصه می تواند ما را در نزدیک تر ساختن به معیارهای جهانی کمک کند.
تجهیز امکانات پارکها اعم از ورزشی، تفریحی و آموزشی، ترغیب خانواده ها برای دوری از انزواگرایی و حضور چشمگیر کودکان و نوجوانان در چنین مکانهایی، نقش و موقعیت پارکها را در زندگی اجتماعی مان نسبت به گذشته پررنگ تر نموده است.
حال سؤال اصلی این است که تا چه میزان پارکهای شهر ایلام دارای استاندارد و جذابیت و کارویژه های یک فضای سبز تمام و کمال هستند؟ امنیت و سلامت تجهیزات پارکهای ایلام تا چه اندازه توانسته مردم را به پارکها بکشاند و بر شمار بازدیدکنندگان و مخاطبان همیشگی آنها افزوده است؟
از میان پارکهای پرتردد شهر، پارکهای “کودک و کوثر” دارای موقعیت متمایزتری هستند. در اولی مرکزیت و در دومی حجم مخاطبان وابسته باعث شده که در کنار بزرگسالان، خردسالان نیز به همراه والدین خود از این فضا استفاده کنند. اگر چه پارکهای ملت، رزمندگان، معلم و صنایع نیز در زمره پارکهای نسبتا پرتردد شهر محسوب می شوند اما پارک کودک و کوثر موقعیتی دوچندان پرمخاطب دارند.

استانداردم آرزوست!
استانداردم آرزوست!

یکی از عمده ترین مشکلات مشابه پارکهای سطح شهر، اشتراک وسایل ورزشی با وسایل بازی کودکان است. تجهیزات ورزشی معمولا دارای ساختاری خشن و فلزگونه اند و برای اندام بزرگسالان طراحی شده اند در صورتی که وسایل بازی کودکان معمولا جذاب، دارای جنس و بافت نرم و مناسب با اندام و سن و سال کودکان می باشد که اغلب نیز جنبه آموزشی دارند. اما در ایلام به علت اختلاط وسایل بازی با وسایل ورزشی و مهم تر از آن به خاطر کمبود و یا فقدان وسایل بازی کودکانه، گاه دیده می شود که کودکان به دلیل استفاده نامناسب ناشی از اشتیاق کار با وسیله ورزشی به جای وسیله بازی، دچار آسیب های جدی شده اند. نمونه بارز آن تمامی تجهیزاتی است که در پارک موسوم به کودک مستقر شده اند که هیچ سنخیتی با نام پارک و مخاطبان آن ندارد. طبق یک مشاهده میدانی ساده، می توان مخاطبان اصلی این پارک پرتردد را شناسایی کرد.

سهم بچه ها برای شادبودن و سالم بودن در ایلام چقدر است؟
سهم بچه ها برای شادبودن و سالم بودن در ایلام چقدر است؟

نبود کفپوش مناسب در قسمت بازی، مجزا نبودن فضای بازی کودکان با بزرگسالان و از همه مهم تر نزدیکی تجهیزات به خیابان اصلی اغلب پرتردد و ترافیک، این پارک را به یکی از غیراستانداردترین و ناایمن ترین پارکهای کشور مبدل ساخته است. تجهیزات آن معمولا فلزی، زنگ زده و غیرقابل استفاده اند. محیط بازی پرتنش و تراکم بالای آن، محیط را به یک پارک غیرقابل استفاده و ناامن برای کودکان تبدیل کرده است.
اینجاست که مدیریت شهری ضعیف و کمرنگ شهر ایلام اعم از شورای شهر و مجموعه شهرداری و فرمانداری در توسعه چنین فضاهایی به چشم می آید. و این درحالی است که شورائیان، بیشتر شعارهای انتخاباتی شان، وعده هایی در مورد احداث فضاهای سبز و استانداردسازی پارکها و بالابردن سطح رفاهی و کیفی مبلمان شهری بوده است… از شعار تا واقعیت، جای مردم کجاست؟
نویسنده و عکاس: زهرا بهادری (دانش آموخته علوم اجتماعی)